اين است كه امتها از انبياء خود مىخواستند كه معجزه‌اى ارائه كنند تا دليلى بر صدق ادعاى ايشان باشد . خداى تعالى اين موضوع را در سرگذشت قوم صالح در سورهء شعراء عنوان كرده مىفرمايد : ما أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ( ) قالَ هذِهِ ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ( ) وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ « 1 » ( قوم صالح به او گفتند ) : تو نيستى ، مگر بشرى مانند ما . اگر راست مىگويى معجزه‌اى بياور * ( صالح ) گفت : اين شترى ماده است كه بخشى از آب مخصوص او ، و بخشى هم ويژهء شماست . دست خيانت به سوى او دراز نكنيد كه به عذاب روز بزرگ گرفتار خواهيد شد . غالبا بعد از اينكه آن پيامبر آيه و معجزه خود را نشان مىداد ، امت‌ها به خيره‌سرى و عناد و دشمنى با او برمىخاستند و نه به پروردگار ايمان مىآوردند و نه به پيامبرى كه بر آنها مبعوث شده بود . خداى تعالى در اين مورد بعد از آياتى كه گذشت ، از قوم ثمود چنين خبر مىدهد : فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ « 2 » آن شتر را كشتند و سپس از كردهء خود پشيمان شدند . و اگر بر حسب خواهش قومى از پيامبرش ، معجزه‌اى صورت مىگرفت ولى آن قوم آن را تصديق نمىكردند و ايمان نمىآوردند ، مستوجب تنبيه و عذاب مىشدند و خدايشان عذاب مىكرد همچنانكه خداى تعالى در همين سوره از پايان عصيان قوم ثمود چنين خبر داده است : فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ « 3 »

--> ( 1 ) - شعراء / 154 - 156 . ( 2 ) - شعراء / 157 . ( 3 ) - شعراء / 158 .